Οι ισοτοπικές μέθοδοι αποτέλεσαν ένα έξυπνο εργαλείο στη μάχη κατά της νοθείας των τροφίμων ήδη από τις αρχές τις δεκαετίας του ’90. Η μεθοδολογία αυτή στηρίζεται στο γεγονός ότι η σύσταση των προϊόντων συγκριμένης γεωγραφικής προελεύσεως συναρτάται άμεσα με τις συνθήκες και φυσικούς πόρους του περιβάλλοντος όπου αναπτύσσονται και οι οποίες χαρακτηρίζονται από συγκεκριμένες τιμές λόγου σταθερών ισοτόπων των στοιχείων C, N, και τελευταία και του S. Αυτή η διαφοροποίηση του λόγου των ισοτόπων οφείλεται σε διαφορές σε κινητικούς ή θερμοδυναμικούς παράγοντες (φυσικές ή/και (βιο-)χημικές διεργασίες) ενσωματώνοντας έτσι ακριβείς πληροφορίες σχετικά με το κλίμα, την απόσταση από τη θάλασσα, τις γεωγραφικές συντεταγμένες και τις εφαρμοζόμενες καλλιεργητικές πρακτικές. Κατά συνέπεια η ισοτοπική σύσταση των προϊόντων μιας συγκεκριμένης γεωγραφικής περιοχής θεωρείται σταθερή και χαρακτηριστική της προέλευσής τους αποτελώντας το ισοτοπικό τους αποτύπωμα “isotopic fingerprint”.

Συμπληρωματικά του ισοτοπικού αποτυπώματος η εξεύρεση και του στοιχειακού αποτυπώματος “elemental fingerprint” των εξεταζόμενων αγροτικών προϊόντων και τροφίμων μπορεί να αυξήσει σημαντικά την ακρίβεια και την διακριτική ικανότητα της εφαρμοζόμενης μεθοδολογίας ταυτοποίησης της γεωγραφικής προέλευσης. Πράγματι, η στοιχειακή περιεκτικότητα των φυτικών ιστών, όπως είναι αναμενόμενο, βρίσκεται σε άμεση συνάρτηση και συνεπώς αντικατοπτρίζει την διαθεσιμότητα και ύπαρξη των βιο-διαθέσιμων θρεπτικών στοιχείων των εδαφών στα οποία καλλιεργούνται.